معلّم خوشبختي

به نام آنکه رحمان و رحیم است

کتابش نور و پیغامش عظیم است

می‌گشایم زبان به نام خدا
حمد بی‌حد به خالق یکتا

که ز نامش جهان شده برپا
قادر است و علیم و بی‌همتا

چه خوش باشد که با نام خداوند
چه زیباست روی تو در خواب دیدن

تمام لحظه‌ها دل گیرد آرام
فروغ نگاه تو در آب دیدن

پریدم با پر و بال خیالی
به هر جا رفتم آثار تو دیدم
چو پایین آمدم از اوج افلاک
تو را در خاک هم دیدم که هستی

به بالاتر به یک دنیای عالی
به هر سو بانگ نامت را شنیدم
نشستم باز هم بر پهنه خاک
تو را ‌ای خالق دنیای هستی

به نام خالق هفت آسمان، خداوند زمین و زمان

خداوند بخشنده مهربان

من از اوج دریا، ز کوه و دشت و صحرا
من از آگاهی مور، شگفتی‌های زنبور
من از شب‌های زیبا، به باغ آسمان‌ها
من از انجیر و زیتون، انار سرخ و گلگون من از باغ بهاران، کنار چشمه‌ساران
من از گل‌های رنگین، ز شبنم‌های سیمین

خدا را می‌شناسم
خدا را می‌شناسم
خدا را می‌شناسم
خدا را می‌شناسم
خدا را می‌شناسم
خدا را می‌شناسم

فکر می‌کنم بدون یاد تو
در دلم همیشه ذکر خیر توست

قلب‌ها سیاه و زشت می‌شوند
با تو خانه‌ها بهشت می‌شوند

به نام خداوند مشکل گشا

خداوند خاک و نماز و دعا

خداوندا پناه بندگانی
خداوندا همه نیکویی از توست

نباشد جز تو یار مهربانی
نوازش از تو و دلجویی از توست

به نام خداوند مردان مرد
همان‌ها که در بندگی اولند

خداوند شیران وقت نبرد
و در آفرینش به حق گوهرند

الهی دانایی ده که از راه نیفتم

بینایی ده که در چاه نیفتم

در کوه و دشت و صحرا، در جوی و رود و دریا
در نغمه‌های باران، در موج چشمه‌ساران    
اندوه را بشوییم، از نور پاک قرآن

در رنگ و بوی گل‌ها، پیدا کنیم خدا را
بر روی سبزه‌زاران، پیدا کنیم خدا را
بر اهل آسمان‌ها بر بیکران بپاشیم، پیدا کنیم خدا را

بارها تو را میان آسمان
من همیشه با تو حرف می‌زنم

دیده‌ام بزرگ خوب و مهربان
چون گفته‌ای به من مرا بخوانم

فکر می‌کنم بدون یاد تو
در دلم همیشه ذکر خیر توست

قلب‌ها سیاه و زشت می‌شوند
با تو خانه‌ها بهشت می‌شود

تو را می‌شناسم تو آیینه هستی
تو بوی گل یاس تو آب روانی
بهارم تو هستی تو که بی‌ریایی

دلت صاف و روشن تو بی‌کینه هستی
تو خیلی بزرگی تو یک آسمانی
تو را می‌شناسم خدایی خدایی

به نام آنکه هستی نام از او یافت

فلک جنبش زمین آرام از او یافت

اول دفتر به نام ایزد دانا
اکبر و اعظم خدای عالم و دانا
نه هر آدمی زاده از دد به است
به است از دد انسان صاحب خرد
چو انسان ندارد بجز خورد و خواب

صانع و پروردگار حی توانا
صورت خوب آفرید و سیرت زیبا
که دد ز آدمی زاده‌ی بد به است
نه انسان که در مردم افتد چو دد
 کدامش فضیلت بود ببر دواب

آغاز هر کلامی حمد خدای یکتا
بارالها دوست می‌دارم تو را‌

همواره می‌برم من نام مقدسش را
ای تو با جان و دل من آشنا

ای خدای بی‌شریک و بی‌قرین
نام زیبای تو را دارم به لب
خدایا آفتاب و آب از توست
خدای غنچه‌های رنگ رنگی

در میان دوستانم بهترین
شکر می‌گویم تو را هر روز و شب
ستاره آسمان مهتاب از توست
خدای شاپرک‌های قشنگی